ΕΡΩΤΗΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ερώτηση και ΑΚΕ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Κουρουμπλή Παναγιώτη, Βαλαβάνη Νἀντιας, Βούτση Νίκο, Κωνσταντοπούλου Ζωής και Λαφαζἀνη Παναγιώτη σχετικά με τη σύμβαση πώλησης του 100% των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε., που υπεγράφη μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της Lamda Development S.A.

Το πλήρες κείμενο:

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ 
Προς τον κ. Υπουργό Οικονομικών

Θέμα: Σχετικά με τη σύμβαση πώλησης του 100% των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε., που υπεγράφη μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της Lamda Development S.A.

Επειδή δημιουργούνται έντονα και δικαιολογημένα ερωτηματικά σχετικά με την υπογραφή της σύμβασης πώλησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. και επειδή μια τόσο σημαντική υπόθεση προωθείται με ύποπτη μυστικότητα, εν όψει μάλιστα και της πρόσφατης οικονομοτεχνικής μελέτης του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) σύμφωνα με την οποία πρόκειται για σύμβαση άκρως επιζήμια για το ελληνικό δημόσιο με προκλητικά χαμηλό τίμημα για μια έκταση τεράστιας αξίας, ζητούμε να κατατεθούν στην Βουλή των Ελλήνων τα παρακάτω έγγραφα:

α) Η σύμβαση πώλησης του 100% των μετοχών του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού που υπεγράφη μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της Lamda Development.

β) Τα σχετικά με τον έλεγχο της νομιμότητας της σύμβασης πρακτικά των αποφάσεων του Z΄ Κλιμακίου και του 6ου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

γ) Τα Πρακτικά του ΔΣ ή/και της Γενικής Συνέλευσης του ΤΑΙΠΕΔ με τα οποία αποφασίσθηκαν τροποποιήσεις των άρθρων 2.3, 2.4, και 2.5 της από 8.11.2011 «Προκήρυξης του Διεθνούς Διαγωνισμού», ως προς το πωλούμενο από το ΤΑΙΠΕΔ αντικείμενο και δη αποφασίσθηκε η πώληση του 100% των μετοχών της εταιρείας Ελληνικό ΑΕ αντί του ρητά προβλεπόμενου από την διακήρυξη πλειοψηφικού πακέτου. Τροποποίηση που παραβιάζει τον κεντρικό τίτλο της Προκήρυξης, της οποίας ο πλήρης τίτλος είναι «Πρόσκληση Υποβολής και Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος για την απόκτηση της πλειοψηφίας του Μετοχικού Κεφαλαίου της εταιρείας Ελληνικό ΑΕ μέσω αγοράς υφισταμένων μετοχών και/ή ανάληψης νέων μετοχών στο Κεφάλαιο της Ελληνικό ΑΕ». Επίσης να κατατεθεί το σύνολο τυχόν υπαρχουσών, επί του ανωτέρω θέματος, γνωμοδοτήσεων των τότε ή/και των τυχόν μεταγενέστερων νομικών συμβούλων της συγκεκριμένης ιδιωτικοποίησης, μέχρι και την έγκριση του τελικού κειμένου της σύμβασης, όπως αυτή υποβλήθηκε στο Ελεγκτικό Συνέδριο προς έλεγχο.

δ) Κατά την διάρκεια της 2ης φάσης του διαγωνισμού, το ΤΑΙΠΕΔ προέβη σε αλλεπάλληλες τροποποιήσεις του αρχικού σχεδίου σύμβασης. 
Να κατατεθούν στη Βουλή το αρχικό σχέδιο και τα επόμενα ενδιάμεσα, όπως αυτά χορηγήθηκαν στους διαγωνιζόμενους κατά την διάρκεια της 2ης φάσης του διαγωνισμού, προκειμένου να επισημανθούν και αξιολογηθούν οι επελθούσες τροποποιήσεις, ή/και μεταβολές ή/και προσθήκες, μέχρι να καταλήξει το ΤΑΙΠΕΔ στο υπογραφέν τελικό σχέδιο σύμβασης

Επιπροσθέτως ερωτάται ο κ. Υπουργός

α) Έχει ζητηθεί και από ποιόν εκ των νομικών συμβούλων της ιδιωτικοποίησης του Ελληνικού, νομική γνωμοδότηση (Legal Οpinion), τόσο για την δανειοδότηση της επένδυσης όσο και για τo καθεστώς της διαδικασίας του διαγωνισμού;

β) Έχει ζητηθεί αρμοδίως από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «Πιστοποιητικό Εκκαθάρισης» (Certificate of Clearance) και γιατί η χορήγησή του δεν περιλαμβάνεται στα προαπαιτούμενα για το ενεργό της σύμβασης;

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΖΑΡΑΓΚΑ - ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα πληθαίνουν οι φωνές που αναγνωρίζουν ότι η οικοδόμηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι εκ βάθρων προβληματική και η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και θεσμική.

Τα βασικά στοιχεία της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα, συνοπτικά, είναι:

1. Τα κομματικά δίκτυα πελατειακών σχέσεων μετέτρεψαν την πολιτική συμμετοχή των πολιτών σε μια μορφή συναλλαγής. Η ανάγκη αλληλεγγύης έχει αντικατασταθεί από άκρατο ατομικισμό που εκφράζεται με διαρκή αγώνα για πρόσβαση στο κομματικό σύστημα προνομίων.

2. Η "κοινωνία των πολιτών" (που λειτουργεί σαν συνδετική ύλη στο σύστημα πολίτη-κράτους, διαμεσολαβώντας το συλλογικό συμφέρον) ήταν πάντα ισχνή ή συντεχνιακή με έντονους αυταρχισμούς στο ενδοθεσμικό αλλά και στο διαθεσμικό επίπεδο. 

3. Δε θεσμοθετήθηκε ποτέ ένα "κοινωνικό συμβόλαιο" μεταξύ του κράτους και των πολιτών που να συμφωνεί ένα σύνολο ορθολογικών κανόνων και ηθικών επιταγών. Η προσωπική "θυσία" δε θεωρήθηκε ποτέ μελλοντική, κοινωνική επένδυση. Χωρίς αυτό το πλαίσιο, δεν μπορεί να γίνει βιώσιμο οποιοδήποτε μεταρρυθμιστικό σχέδιο απαιτεί απ τον καθένα μας απώλεια προνομίων ή εισοδήματος, χωρίς άμεσο αντιστάθμισμα.

4. Ως πολίτες, ακόμα και όταν συμφωνούμε με την ανάγκη μεταρρύθμισης, επιδεικνύουμε ανυπέρβλητη αντίσταση σε αυτήν, συνεπικουρούμενοι από τη σαθρή πολιτική βούληση των κυβερνώντων.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

1. Να μπει τέλος στην πελατειακή λογική του κομματικού συστήματος προνομίων. Η ανάγκη συνεργασίας των κομμάτων μπορεί να περιορίσει τη λογική αυτή, αρκεί τα κόμματα να βρουν κοινό τόπο συνεννόησης, μακριά από πολωτικές ρητορικές, οι οποίες προκαλούν απαξίωση και κρίση αξιοπιστίας. 

2. Χρειάζεται αλλαγή του εκλογικού συστήματος με στόχο τη δικαιότερη αντιπροσώπευση των πολιτικών δυνάμεων. Ζητήματα περί της βουλευτικής ιδιότητας (αριθμός εδρών, διάρκεια θητείας, επαγγελματικό ασυμβίβαστο,, υπουργοποίηση, σταυροδοσία ή λίστα, ασυλία, βουλευτική αμοιβή) θα πρέπει να επανεξεταστούν εξαρχής. Η βουλευτική ιδιότητα πρέπει να καταστεί θεσμικό λειτούργημα και όχι επάγγελμα ή πρόσοδος.

3. Τα κόμματα πρέπει να ανασυσταθούν ως πολιτικοί φορείς, με έμφαση στη δομή και τη λειτουργικότητά τους και με καθαρές πηγές εσόδων.

4. Η Συνταγματική Αναθεώρηση πρέπει να προσδώσει στο σύστημα θεσμικά αντίβαρα, ώστε η εκτελεστική εξουσία να μην ταυτίζεται με τη νομοθετική. Οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας πρέπει να ενισχυθούν ως δυνητικός πόλος άσκησης εξουσίας (δυνατότητα παρέμβασης), χωρίς άμεση εκλογή απ το λαό και χωρίς διάλυση της Βουλής για την ανάδειξή του. 

5. Η δικαιοσύνη πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί, με ανάδειξη της ηγεσίας της με αξιοκρατικά κριτήρια και με ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου για τον προληπτικό έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων. 

6. Η επανειλημμένη αποτυχία των εισαγομένων προσπαθειών πολιτικής μεταρρύθμισης επιβάλλει να δοκιμαστεί η "από κάτω" αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με αφετηρία τον πολίτη. 

Είναι ώρα για ανάπτυξη πρωτοβουλιών συσσωμάτωσης από ενεργούς πολίτες που θα οργανώσουν διαύλους επικοινωνίας για τη ζύμωση, διατύπωση και αξιοποίηση νέων ιδεών και προτάσεων. Η δυναμική των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη της αμεσότητας στην πολιτική επικοινωνία, αδιαμεσολάβητης συμμετοχής στα κοινά και έκφρασης πολιτικής βούλησης με ηλεκτρονικές ψηφοφορίες.

Ο πολίτης πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να συνεισφέρει στην έξοδο από την κρίση, προσδίδοντας στο πολιτικό σύστημα την ελεγκτική, νομιμοποιητική του δυναμική, παγώνοντας κάθε μορφή συναλλακτικής πρακτικής, ώστε το σύστημα να εξαναγκαστεί σε αναμόρφωση.
Είναι ώρα να ξαναχτίσουμε τη σχέση μας με το κράτος με νέα, καθαρά υλικά.

Η ΠΟΠΗ ΖΑΡΑΓΚΑ - ΚΟΡΟΒΕΣΗ 

ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Π.Γ. ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ 

ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

ΕΦΗ ΚΩΤΣΑΚΗ: Οικονομικές και γεωπολιτικές αιτίες του μεταψυχροπολεμικού χαοτικού - καταστροφικού ιμπεριαλισμού

ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΚΩΤΣΑΚΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΥΓΗ" ΣΤΙΣ 18.11.2014

Σε δύο προηγούμενες πρόσφατες δημοσιεύσεις ("Αυγή"), υποστήριξα ότι οι πρόσφατες (περίπου 20-25 χρόνων) δυτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή, τη Νοτιοδυτική Ασία, τη Β. Αφρική, την Ουκρανία, τον Καύκασο, ευρύτερα στο μαλακό υπογάστριο Ρωσίας- Κίνας, διαφέρουν ουσιαστικά από τις προγενέστερες, διότι συστηματικά και εμπρόθετα, αλλά πάντοτε συγκεκαλυμμένα, προκαλούν χαοτικές καταστάσεις κρατικής διάλυσης και κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής.

Τι προκάλεσε την πρόσφατη αυτή εξέλιξη; Γιατί δεν επιχειρείται πλέον μια κλασική ιμπεριαλιστική διαχείριση με τα συνηθισμένα ανακλαστικά που η μεταπολεμική εποχή καθιέρωσε, π.χ. με δικτατορική διακυβέρνηση, οικονομική εκμετάλλευση, που όμως επέτρεψε μια κάποια κοινωνική σταθεροποίηση και οικονομική βελτίωση, έστω και ασταθή, εξαρτημένη, συμπληρωματική στο κυρίαρχο δυτικό οικονομικό μοντέλο;

Παλιότερα, από τη βιομηχανική εποχή τουλάχιστον, ο ιμπεριαλισμός επιδίωκε κυρίαρχα την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των αποικιών ή/και την επικράτηση στις αγορές προϊόντων των πρώην ή/και νυν αποικιών. Το σκοπούμενο αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ήταν η μέσω της κερδοφορίας διαρκής επέκταση της κεφαλαιακής συσσώρευσης και, μέσω αυτής, η ενδυνάμωση της σχετικής θέσης τού κατά περίπτωση ιμπεριαλιστικού υποκειμένου στην κούρσα της διεθνικής επικράτησης. Με τις επεμβάσεις των τελευταίων 20-25 χρόνων, για πρώτη φορά ο ιμπεριαλιστικός πυρήνας επιχειρεί να επικρατήσει όχι μέσω αύξησης της συσσώρευσης, αλλά με παρεμπόδισή της. Αυτή επιχειρείται σε δύο επίπεδα: αρχικά και κυρίως στις χώρες που υφίστανται τις πρόσφατες χαο-προωθητικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αλλά προϊόντος του χρόνου και στα ευρύτερα όρια του ιμπεριαλιστικού πυρήνα, ιδίως δε στην περιφέρειά του, εννοούμενη χωρικά και ταξικά (π.χ. οι χώρες της Ανατολικής, Νότιας Ευρώπης, Βαλκανίων, το υπολειμματικό 1/3+ της κοινωνίας των 2/3-).

Οι δύο παραπάνω διαδικασίες συγκλίνουν έτσι που στη μεν πρώτη ομάδα κρατών (Μ. Ανατολή κ.λπ.) το γεωπολιτικό χάος προκαλεί δευτερογενώς το οικονομικό, στη δε δεύτερη (ιδίως Ελλάδα Κύπρος, Ν. Α. Ευρώπη), το οικονομικό χάος οδηγεί σταδιακά στο γεωπολιτικό. Οι διαδικασίες αυτές, αν και διακριτές μέχρι στιγμής, οδηγούνται στη σύγκλιση εφόσον ο κοινός στόχος είναι η διατήρηση της ισχύος του ιμπεριαλιστικού πυρήνα μέσα από τη διακοπή της συσσώρευσης.

Η ερμηνεία του φαινομένου βρίσκεται στη για πρώτη φορά προσέγγιση μονοπώλησης του παγκόσμιου πλούτου και ισχύος από τον ιμπεριαλιστικό πυρήνα και την επακόλουθη υποβάθμιση, χειραγώγηση και έλεγχο σε μεγάλο βαθμό των ενδοϊμπεριαλιστικών και λοιπών ανταγωνισμών. Συνοδευτικά, βρίσκεται σε ένα διαρκές, αυξητικό ρεύμα ανησυχιών από την επιταχυνόμενη εξάντληση κρίσιμων, μη ανανεώσιμων πρώτων υλών και από την επαπειλούμενη οικολογική υποβάθμιση - καταστροφή. Οι δύο λόγοι "κουμπώνουν", πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και τη διακοπή της συσσώρευσης και τη φειδωλή διαχείριση - ολιγοπώληση των εξαντλούμενων πόρων και του υποβαθμιζόμενου περιβάλλοντος σε όφελος του 1%.

Η περίπου μονοπώληση πλούτου - ισχύος προκλήθηκε από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την υπερσυγκέντρωση κεφαλαίων μέσω της νεοφιλελεύθερης χρηματιστικοποίησης και την οιονεί μονοπώληση ισχύος μέσω της πολεμικής μηχανής ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Έτσι δόθηκε για πρώτη φορά η δυνατότητα να επιδιωχθεί η επικράτηση όχι με διαρκή επέκταση ισχύος μέσω ανταγωνιστικής κεφαλαιακής συσσώρευσης, αλλά με μονοπώληση και παρεμπόδιση της συσσώρευσης από άλλα αναδυόμενα ανταγωνιστικά κέντρα (Ρωσία - Κίνα κ.λπ.) Τέτοια φαινόμενα σπάνια εμφανίζονται ιστορικά. Συνήθως, και πάντως τα τελευταία 200 χρόνια, ένας αριθμός ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών κέντρων, ποτέ μικρότερος των δύο ή τριών, επιδίωκε ισχύ και επικράτηση μέσω της ανταγωνιστικής συσσώρευσης κεφαλαίου, συνεπώς ελαχιστοποιούσε τις χαοτικές περιόδους, καθώς εμπόδιζαν την αναγκαία για την ισχύ συσσώρευση. Οι χαοτικές περίοδοι προέκυπταν ευθέως από τους πολεμικούς ανταγωνισμούς και η όποια μακροημέρευσή τους συνέπιπτε με τη διάρκεια της αντιπαράθεσης, συνεπώς ήταν ερμηνεύσιμες απλά, χωρίς σκοπιμότητες εμπρόθετης δημιουργία χάους per se. Καθώς οι πολεμικοί ανταγωνισμοί υποχωρούσαν, αντικαθιστούνταν από εσπευσμένες, επίμοχθες προσπάθειες συσσώρευσης.

Στην άλλη άκρη πάλι που δεν παρατηρήθηκε ποτέ στα χρόνια του βιομηχανικού καπιταλισμού, και πάντως σπάνια (π.χ. στην αυτοκρατορική Αίγυπτο, τη Ρώμη, την Κίνα), η μονοπώληση ισχύος και πλούτου από τα ιμπεριαλιστικά - αυτοκρατορικά κέντρα επέβαλε την αμετάβλητη διαιώνιση και όχι την εμπρόθετη καταστροφή συσσωρευμένων κεφαλαίων και ικανοτήτων, εφόσον τίποτα δεν απειλούσε, μέσα ή έξω, την κυριαρχία τους. Αυτό που επέτρεψε την ανάδυση του χαοτικού ιμπεριαλισμού ήταν η ιστορικά σπάνια, ή/και μοναδική, οιονεί μονοπώληση ισχύος του ιμπεριαλιστικού πυρήνα μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Εξηγούμαστε: η μετά το '90 επικράτηση του ιμπεριαλιστικού πυρήνα δεν ήταν απροϋπόθετη, δεν έμοιαζε π.χ. με την επικράτηση της αυτοκρατορικής Ρώμης. Δεν ήταν παράγωγο πολεμικής επικράτησης επί ανταγωνιστικών ελίτ και λαών, αλλά αποτέλεσμα σκόπιμης προσχώρησής τους στην ιδεολογία του πυρήνα (των "ανταγωνιστικών" αγορών και της "φιλελεύθερης δημοκρατίας") με έναν και μόνο στόχο: τη συμμετοχή στην ευημερία από μέρους των λαών, στην ισχύ από μέρους των ελίτ που απολάμβανε ο δυτικός κόσμος. Αντίθετα, ο πυρήνας επιδίωξε συστηματικά την αποτροπή ανάδυσης ανταγωνιστικών κέντρων ισχύος-πλούτου που διατήρησαν σχετική ισχύ και αυτονομία.

Η παραπάνω αποτροπή δεν επρόκειτο ποτέ να ονομαστεί με το όνομά της, καθώς συνέπιπτε με το τρίτο παγκόσμιο "δημοκρατικό κύμα" (Χάντιγκτον). Δικαιολογήθηκε στα μάτια των λαών και ελίτ των χωρών που υφίσταντο τις επεμβάσεις πρόκλησης χάους και στο παγκόσμιο "χωριό" ως μη εμπρόθετο αποτέλεσμα, ως "παράπλευρη απώλεια" καλοπροαίρετων προσπαθειών, ενίοτε προς εξουδετέρωση επικίνδυνων και απεχθών δικτατόρων, αποτροπή αιμοδιψών μνησίκακων τρομοκρατών, πάντοτε δε για ανθρωπιστικούς-δημοκρατικούς λόγους.

Μετά το σοκ προσαρμογής, οι ελίτ και οι κοινωνίες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και λοιπές σημαντικές αναδυόμενες (BRICS κ.λπ.) απαίτησαν αυξημένη συμμετοχή σε σπανίζοντες πόρους και συσσώρευση κεφαλαίου, εκμεταλλευόμενες τα κενά που προκλήθηκαν από τη δυτική χρηματιστικοποίηση και απόσυρση από τη μαζική παραγωγή. Καθώς δεν αντανακλούσαν ψυχροπολεμικούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς, δεν αντιμετωπίστηκαν αρχικά με οικονομικούς αποκλεισμούς ή/και με άμεσες πολεμικές δράσεις από μέρους του ιμπεριαλιστικού πυρήνα. Ο μεταψυχροπολεμικός μονοπολικός κόσμος δύσκολα νομιμοποιούσε συγκρούσεις, καθώς οι ιδεολογικές θέσεις προσέγγιζαν και ο αναδυόμενος κόσμος των "ελευθέρων αγορών" και της "δημοκρατίας" εξ ορισμού όφειλε να είναι ειρηνικός. Οι χαο-προωθητικές, απο-συσσωρευτικές συγκρούσεις προς αποτροπή ανάδυσης ανταγωνιστικών κέντρων θα εισάγονταν μέσω "παρελθοντικών" σχημάτων (εθνικισμός - θρησκευτικός φονταμενταλισμός), εφόσον οι αντίπαλες ταξικές ιδεολογίες πρακτικά εξαφανίστηκαν.

Συνοψίζω: η ειδική στιγμή, όπου ο αρκετά ενοποιημένος ιμπεριαλιστικός πυρήνας επιδιώκει ολοκληρωτική επικράτηση χωρίς να μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του με συντριπτική ισχύ, ή/και με εξαγορά μέσω παροχών, αλλά με μαζική εξαπάτηση και αποσυσσώρευση, στρέφοντας τον ένα εναντίον του άλλου στη βάση ημικατασκευασμένων πολιτιστικών διαφορών, μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον λαϊκών απαιτήσεων δημοκρατίας και ευημερίας αλλά και ισχύος εκ μέρους των ανταγωνιστικών ελίτ, προκαλεί τον εδώ παρατηρούμενο καταστροφικό ιμπεριαλισμό του χάους.

Η ΕΦΗ ΚΩΤΣΑΚΗ 

είναι Μέλος της Γραμματείας Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, 

Μέλος της Πρωτοβουλίας «Ελεύθερη Μεσόγειος» 

και Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΠΟΤΑΣ: Αρπάζουν και τα τελευταία αποθεματικά

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΠΟΤΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ  ΠΟΠΟΚΠ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ

Οι αλλαγές για τις οποίες συζητούν πέρα και πίσω από τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Διοικητική αναδιοργάνωση των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης» εξυπηρετούν ξεκάθαρα έναν και μόνο στόχο:

Τη δραστική άμεση μείωση των κύριων (Ν.3683/2010) και τον αφανισμό των επικουρικών (Ν.4052/2012) συντάξεων και των εφάπαξ παροχών (4093/2012).

Την προσαρμογή κάθε υψηλότερης συνταξιοδοτικής παροχής στα -χαμηλότερα- συνταξιοδοτικά επίπεδα παροχών του ΙΚΑ και τη σταδιακή ενσωμάτωση των επικουρικών συντάξεων και των αποθεματικών τους στην κάλυψη των ελλειμμάτων των κύριων συντάξεων (αποθεματικά ΕΤΕΑ: ΤτΕ 1,4 δισ. ομόλογα 1,5 δισ.).

Την περαιτέρω μείωση της κρατικής χρηματοδότησης που δυνητικά θα εξελιχθεί σε ουσιαστική εγκατάλειψη της κοινωνικής ασφάλισης από το κράτος με άμεση συνέπεια τη δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου χιλιάδων παλαιών και νέων συνταξιούχων.

Σε ό,τι αφορά τις ενοποιήσεις των ΦΚΑ μέσω των οποίων θα λυθούν διά μαγείας όλα τα λειτουργικά και οργανωτικά ζητήματα, ας απολογηθούν πρώτα τον τρόπο που σχεδίασαν και χειρίστηκαν τις προηγούμενες «ενοποιήσεις» -Ν. 2676/99, Ν. 3655/08, Ν. 4052/12- και το χάος που δημιούργησαν.

Με το ασφαλιστικό σύστημα καταληστευμένο, υποστελεχωμένο και απαξιωμένο δομικά και λειτουργικά, τέτοιου είδους παρεμβάσεις είναι προς μία και μόνη κατεύθυνση: τον αφανισμό κάθε είδους κοινωνικής πολιτικής, που αφήνει ελεύθερο το πεδίο στους ιδιώτες.

Το ίδιο ισχύει για τις περίφημες «κόκκινες γραμμές», που αφορούν στη μη περικοπή των συνταξιοδοτικών παροχών και στην προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να γνωρίζουν ότι η εφαρμογή της συγκεκριμένης πολιτικής θα έχει απέναντί της το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, εργαζόμενους, ασφαλισμένους και συνταξιούχους.

Ο Θανάσης ΚΑΠΟΤΑΣ είναι πρόεδρος της ΠΟΠΟΚΠ και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΛΕΞΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Χ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Σ Μ Ο Σ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ

                                   Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

Ευχαριστώ τον φίλο και Πρόεδρο 

Γρηγόρη Τριανταφυλλόπουλο και τη Διοίκηση της Ένωσής σας για την τιμή που μου κάνετε, να απευθύνω χαιρετισμό στη σημερινή Γενική σας Συνέλευση.

Κυρίες, κύριοι,

Οι επαρχιακές εφημερίδες είναι -ως επί το πλείστον- μικρομεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις που δημιουργήθηκαν από την πνευματική πρωτοπορία κάθε τόπου.

Κρατούν άσβεστη τη φλόγα της δημιουργικής ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών και με τις άλλες «αδελφές» επιχειρήσεις (του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης) πασχίζουν να διατηρούν -κατά το δυνατόν- ενωμένο τον τοπικό κοινωνικό και οικονομικό ιστό.

Μετά μάλιστα την άφρονα και αντιδημοκρατική, πρωτοφανή για όλο τον πολιτισμένο κόσμο, κατάργηση «εν μια νυκτί» της ΕΡΤ και των καναλιών της, αγωνίζονται να κρατούν ζωντανό και τον εθνικό ιστό στις πολλές νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές, όπου έχουν εισβάλλει δυστυχώς ξένες συχνότητες.

Επιπροσθέτως, κρατούν ζωντανό και το διαρκές αίτημα της ελληνικής επαρχίας για ουσιαστική διοικητική, οικονομική και αναπτυξιακή αποκέντρωση, που -παρά το θεσμικό πλαίσιο των τελευταίων δεκαετιών- παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.

Γιατί όλοι παρακολουθείτε τις απογραφές και τις στατιστικές που παρουσιάζουν διαρκώς ογκούμενο το κύμα της αστυφιλίας και την εσωτερική μετανάστευση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Αυτή την κατάσταση επέτεινε το αντιδημοκρατικό, αντικοινωνικό, αναχρονιστικό και τριτοκοσμικό θεσμικό πλαίσιο του υπερΣυντάγματος του Μνημονίου που επέβαλε η Τριαρχία των δανειστών και πισωγυρίζει τη χώρα στα πιο ετερόνομα και συγκεντρωτικά πρότυπα, όπου οι λίγοι μεγάλοι επιβιώνουν και οι πολλοί μικρομεσαίοι συνθλίβονται.

Η Τριαρχία των δανειστών θρασύτατα επέβαλε ακόμη και ανατροπή νόμου από Βουλή κυρίαρχου κράτους, όπως συνέβη προχτές με το e-mail που ζητούσε την εξαίρεση του ΕΝΦΙΑ από τις 100 δόσεις του ν. 4305/2014.

Γι’αυτό η αμέριστη στήριξή σας από την Πολιτεία είναι προϋπόθεση για την αναζωογόνηση των τοπικών κοινωνιών, για την επανεκκίνηση της αναπτυξιακής τοπικής διαδικασίας, για τη δημιουργική οργάνωση του τοπικού βίου.

Πάντοτε ένθερμος υποστηρικτής σας, νιώθω βγαλμένος από τα σπλάχνα σας, αφού τα πρώτα βήματα στα γράμματα και την εργασία, τα έκανα στα τυπογραφεία και στις κάσες των στοιχείων των εντύπων της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της Ηλείας.

Δηλώνοντας πάντα στο πλευρό σας, εύχομαι καλή επιτυχία στο σπουδαίο έργο σας για το καλό της πατρίδας μας.

Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι Βουλευτής, 

Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και Υπεύθυνος Τομέα Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ

40 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο ήρθε το Μνημόνιο

Άρθρο 

του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και βουλευτή Β΄ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτη Κουρουμπλή στην εφημερίδα «ΤΟ ΧΩΝΙ»

Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε το αποκορύφωμα της συλλογικής προσπάθειας της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού από τη δεκαετία του ’40 και εντεύθεν για την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Ο πόλεμος στο αλβανικό μέτωπο κατά του φασισμού, η Εθνική Αντίσταση, ο Εμφύλιος, η εποχή των πιστοποιητικών φρονημάτων, των εθνικοφρόνων και των μιασμάτων, ο Ανένδοτος, το 114 σημαδεύουν τις δεκαετίες αυτές, με τη νεολαία στην πρωτοπορία.  

Η ανατροπή της χούντας, οι προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή για αποκατάσταση της Δημοκρατίας και η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ,  η ουσιαστική κατοχύρωση της πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου με δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου και την παράλληλη δημιουργία της μεσαίας τάξης και έπειτα τα χρόνια της λεγόμενης ανάπτυξης, ο υπερκαταναλωτισμός, το μπόλιασμα της κοινωνίας με το ιδεώδες του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή τον ατομοκεντρισμό, ο πολιτικός και οικονομικός νεοπλουτισμός, η αποβιομηχάνιση της χώρας και η προσπάθεια να στηριχθεί η ανάπτυξη στον τριτογενή τομέα αποτελούν τα χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η εποχή των μνημονίων, της κοινωνικής κατάρρευσης, της μεγάλης και ακραίας φτώχειας, της εκρηκτικής ανεργίας, της αυξημένης υπογεννητικότητας, της αυτοεξορίας τού σημαντικού επιστημονικού δυναμικού της χώρας και μιας ιδιότυπης εργολαβικής ανάθεσης στους άλλους, με άλλα λόγια το ζόμπι του καναπέ, χαρακτηρίζουν μια περίοδο μελαγχολική, χωρίς τη νεολαία, που αποτελούσε σε κάθε εποχή την πρωτοπορία των μεγάλων ρήξεων, των ανατροπών και των αναζητήσεων νέων οριζόντων. Η λογική της ιδιώτευσης και του προσωπικού και πολιτικού αυτισμού αφαιρεί από το δημόσιο πολιτικό λόγο και τη δημόσια σφαίρα τους χρησιμότερους, τους χειραφετημένους και τους ρισκαδόρους. Ο δημόσιος πολιτικός λόγος πλέον εκχειλίζει από τον συνωστισμό και τον συνασπισμό των μετρίων.

Το ευρωπαϊκό εγχείρημα, στο οποίο πίστεψαν πολλοί για μια Ευρώπη του αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των κρατών αλλά και των ανθρώπων, της πραγματικής αλληλεγγύης ανάμεσα στα κράτη και στους λαούς, της ισόρροπης κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, βιώνει εκφυλιστικά φαινόμενα. Η Ευρώπη, που μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού αποτελούσε τη μοναδική εξανθρωπισμένη σε έναν βαθμό υπόσταση του καπιταλισμού, βυθίζεται όλο και περισσότερο σε ένα εισαγόμενο κοινωνικό μοντέλο ασιατικού τύπου, με μισθούς Κίνας και συντάξεις πείνας.

Οι αντιλήψεις με τις οποίες οι λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις του τόπου προσεγγίζουν τη σημερινή κοινωνικά αφόρητη κατάσταση δεν δημιουργούν καλούς οιωνούς για μια δυναμική έξοδο, για μια αυτο-υπέρβαση από αυτόν τον ολετήρα που συνθλίβει και κατεδαφίζει αξιοπρέπειες. Η ιστορική ευθύνη για μια έξοδο από την κρίση που δεν θα αφήσει πίσω της κοινωνικά νεκροταφεία και κοινωνικούς ακρωτηριασμούς πέφτει στις πλάτες της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι αν για πρώτη φορά θα έρθει με δημοκρατικές διαδικασίες μια αριστερή κυβέρνηση στην εξουσία. Η απειλή της «αριστερής παρένθεσης» που θα χρεωθεί την καταστροφή ή, αν δεν συμβεί αυτό, η απειλή της ενσωμάτωσης είναι επί θύραις, αν εν μέσω αυτής της προσπάθειας δεν συνειδητοποιηθεί από την κοινωνία μια βασική αρχή, κρίσιμη και ουσιαστική. Όταν παραχωρείς σε άλλους το δικαίωμα να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα, θα πληρώσεις και το επιτίμιο. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να απαλλαγεί από την αυτοκαταστροφική αντίληψη της εργολαβικής ανάθεσης του μέλλοντός της και μέσα από το οδυνηρό βάφτισμα της κρίσης, μέσα από αυτή την πολυδιάστατη τραγωδία, να αποδείξει ότι είναι μια κοινωνία που διαθέτει δημιουργικό DNA, φαντασία και αποφασιστικότητα, μια κοινωνία συμμετοχική. Μόνο έτσι, αντάμα με την προσπάθεια της νέας πολιτικής ηγεσίας που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές, σε με μια κουλτούρα συνεννόησης στα μεγάλα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα με τις νέες ηγεσίες που πιστεύω αναπόφευκτα θα προκύψουν και στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, μπορεί να ευοδωθεί η προσπάθεια της αναγέννησης αυτού του τόπου. Μια προσπάθεια που μοιραία συμπίπτει με την τελευταία ελπίδα να αντισταθεί η Ευρώπη στην υπονόμευση του κοινωνικού, νομικού και εργασιακού της πολιτισμού που εγγυώνται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το όραμα του Πολυτεχνείου παραχαράχτηκε, αλλά δεν ξέφτισε. Η πολιτική και κοινωνική δημοκρατία, η πρόσβαση στην παιδεία και στην υγεία χωρίς διακρίσεις, η δίκαιη κατανομή των βαρών και η αναδιανομή του πλούτου, όσος κι αν είναι αυτός κάθε φορά, παραμένουν και σήμερα τα μεγάλα διακυβεύματα, οι μάχες για τα οποία θα καθορίσουν το μέλλον αυτού του τόπου.

Δημοσίευση: Έντυπη έκδοση εφημερίδας «ΤΟ ΧΩΝΙ» -16/11/2014

Μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου

41 χρόνια μετά, το μήνυμα της εξέγερσης 

του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. 

Την ίδια στιγμή που η μνημονιακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει κάθε έννοια συλλογικού δικαιώματος, που καταδικάζει τη νεολαία και τους εργαζομένους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, το Πολυτεχνείο είναι εδώ. 

Στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, ισότητα και κοινωνική απελευθέρωση. Στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ελευθεριών, απέναντι στον κυβερνητικό αυταρχισμό και στο μονόδρομο των μνημονίων και της λιτότητας. 

Απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να σπιλώσουν τη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, απέναντι στις προσπάθειες η λήθη να νικήσει τη μνήμη, απέναντι σε αυτούς που προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία, ο λαός μας απαντά με την ενότητα, τη συλλογική δράση και την αντίσταση. 

Να συμμετάσχουμε μαζικά και ειρηνικά τη Δευτέρα 17/11 στα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα.