ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΣΗ

ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

στα πλαίσια της προσπάθειας για μια πραγματική πολιτική παρέμβαση πολιτών που προέρχονται από τη μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη της χώρας, διοργανώσαμε στις 8 Μάιου 2017 στο ξενοδοχείο Grand Athens πανελλήνια συνδιάσκεψη της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ.

Με σκοπό τη πιο σημαντική συμβολή μας στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας, αποφασίστηκε η εκλογή νέας Πολιτικής Γραμματείας (Π.Γ.) με ηλεκτρονική ψηφοφορία.

Σας αποστέλλουμε ένα απογραφικό δελτίο στο οποίο εάν επιθυμείτε και θέλετε να συμμετάσχετε μπορείτε να το συμπληρώσετε και να το στείλετε στο email: pantasgr@gmail.com

Με την απογραφική σας δήλωση μπορείτε να είστε υποψήφιοι για μέλη της Π.Γ. ή να ψηφίσετε στην ψηφοφορία που θα διεξαχθεί κατά τον προσεχή Ιούνιο. Θα ειδοποιηθείτε με email που θα σας αποσταλεί. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο να συμπληρώσετε email και κινητό τηλέφωνο στο απογραφικό δελτίο.

Δεν απαιτείται να είστε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και ούτε γίνεστε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ με τη συμπλήρωση του σχετικού απογραφικού δελτίου. Το σχετικό απογραφικό δελτίο δεν κοινοποιείται πουθενά. Παραμένει μόνο στο νέο αρχείο της Σοσιαλιστικής Τάσης.

Στο απογραφικό δελτίο μπορείτε να συμπληρώσετε (εάν το επιθυμείτε) και τομέα δράσης – παρέμβασης στον οποίο μπορείτε να συμμετάσχετε.

Οι σχετικοί τομείς δράσης είναι:

1.    ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

2.    ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

3.    ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ

4.    ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

5.    ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΩΝ

6.    ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

7.    ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

8.    ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

9.    ΑΜΥΝΑΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

10. ΕΥΠΑΘΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΑ

ΑΘΗΝΑ 26/05/2017

Με εκτίμηση

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΣΗ

ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Τη Δευτέρα 8 Μαΐου 2017 η Σοσιαλιστική Τάση του ΣΥΡΙΖΑ ανασυγκροτήθηκε ύστερα από μακρό διάστημα αδρανοποίησής της.

Πέντε μέλη της εκλεγμένης το 2013 Γραμματείας της Τάσης (Στάθης Πανταζής, Γιάννης Παπαϊωάννου, Αδάμ Στάμου, Παύλος Τριανταφύλλου και ο ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος) αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να καλέσουν τα μέλη της Σοσιαλιστικής Τάσης σε πανελλαδική συνδιάσκεψη με θέμα τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Όπως γίνεται σαφές από το κείμενο της πρόσκλησης, η εκδήλωση αυτή δεν απευθύνεται μόνο σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στους φίλους της Σοσιαλιστικής Τάσης που δεν είναι μέλη του κόμματος. ''Θεωρούμε σημαντικό μετά από απουσία δύο ετών και πλέον να ξαναβρεθούμε, καθώς η τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα απαιτεί τόσο την ενεργή συμμετοχή μας, όσο και τη δημιουργική μας πολιτική παρέμβαση", δηλώνουν χαρακτηριστικά.

ΔΕΥΤΕΡΑ 8 ΜΑΙΟΥ 2017 - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤ ΣΥΡΙΖΑ

Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση της 

Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Αγαπητοί φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι.

 Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας, αποτελούμενη από μέλη της εκλεγμένης το 2013 Γραμματείας της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

διοργανώνει

τη Δευτέρα 8 Μαΐου 2017 και ώρα 18:00

στο Ξενοδοχείο Wyndham Grand Athens (πρώην Imperial)

(οδός Μεγ. Αλεξάνδρου αριθ. 2 περιοχή Πλ. Καραϊσκάκη

στάση ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο τηλ. 2168009900),

πανελλαδική συνδιάσκεψη με θέμα:

«Τρέχουσες Πολιτικές Εξελίξεις»

Θεωρούμε σημαντικό μετά από μια απουσία δύο ετών και πλέον, να ξαναβρεθούμε, καθώς η τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα απαιτεί τόσο την ενεργή συμμετοχή μας, όσο και τη δημιουργική μας πολιτική παρέμβαση.

ΑΘΗΝΑ 04/04/2017

Με εκτίμηση

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

της Σοσιαλιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ

Στάθης Πανταζής

Γιάννης Παπαϊωάννου

Αδάμ Στάμος

Παύλος Τριανταφύλλου

Κώστας Χρυσόγονος

Κώστας Χρυσόγονος: Επιστολή προς την Καγκελάριο Mερκελ και απάντηση του Υπουργού Προεδρίας

Κώστας Χρυσόγονος
Ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ

Βρυξέλλες, 06/01/2015

 

Ανάγλυφα αναδεικνύεται η αναλγησία της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στην τραγική κατάσταση, στην οποία έχει φέρει την ελληνική οικονομία και κοινωνία η εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων, μέσα από την απάντηση του Υπουργού Προεδρίας (Chef des Bundeskanzleramtes) της Γερμανίας Peter Altmaier σε επιστολή του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Χρυσόγονου προς την Καγκελάριο Μέρκελ. Απαντώντας εκ μέρους της Καγκελαρίου στην προτροπή του Ευρωβουλευτή να αναλάβει η ίδια την πρωτοβουλία για μείωση του ελληνικού χρέους προς τη Γερμανία (κατ'αναλογία της αντίστοιχης μείωσης του γερμανικού χρέους και προς την Ελλάδα με τη συμφωνία του Λονδίνου το 1953), ο Υπουργός Προεδρίας της Γερμανίας επικαλείται ένα κατά φαντασία success story των μνημονίων και μάλιστα ανακαλύπτει "κοινή ευημερία" στην Ευρώπη(!). Ο εμπαιγμός προς τη χώρα μας ολοκληρώνεται με την αναφορά στο Γερμανο-ελληνικό Γραφείο Νεολαίας και στο Γερμανο-ελληνικό Μελλοντικό Ταμείο (στα οποία η γερμανική συνεισφορά συνίσταται σε ψίχουλα).

Ακολουθούν το κείμενο της επιστολής του Κώστα Χρυσόγονου, με ημερομηνία 27.10.2014, προς την Καγκελάριο και της απάντησης του Υπουργού Προεδρίας της Γερμανίας με ημερομηνία 4.12.2014 (η επιστολή παραλήφθηκε σήμερα 6.1.2015 στις Βρυξέλλες), στη γερμανική και ελληνική γλώσσα:

Αξιότιμη κυρία Καγκελάριε,

τον Οκτώβριο του 2014 εορτάζεται η επέτειος των 70 ετών από την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής από το ελληνικό έδαφος. Στα τριάμισι χρόνια της κατοχής (Απρίλιος 1941 - Οκτώβριος 1944) η Ελλάδα υπέστη τρομακτική απώλεια ανθρώπων και τεράστιας έκτασης καταστροφές. Παρά ταύτα, το 1953 στη διάσκεψη του Λονδίνου για το προπολεμικό γερμανικό χρέος η χώρα μου συμφώνησε να διαγράψει το 62% του κεφαλαίου του χρέους εκείνου και να συνδέσει το υπόλοιπο με ρήτρα ανάπτυξης, προκειμένου το γερμανικό χρέος να καταστεί βιώσιμο.  Έτσι η Γερμανία απέκτησε ξανά πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Πάνω στο θεμέλιο της συμφωνίας του Λονδίνου το 1953 σε συνδυασμό με το σχέδιο Μάρσαλ οικοδομήθηκε το μεταπολεμικό γερμανικό οικονομικό "θαύμα" και σήμερα η χώρα σας θεωρείται ως η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Στο ίδιο αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονταν η Γερμανία τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα: μετά από τεσσεράμισι χρόνια μνημονίων και οικονομικής κατάρρευσης το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί από το 120% στο 175% του ΑΕΠ της, η ανεργία βρίσκεται στα επίπεδα-ρεκόρ του 27% και εκατομμύρια Έλληνες αδυνατούν να ικανοποιήσουν ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις βιοτικές τους ανάγκες. Είναι φανερό ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο. Αυτό επιβεβαιώθηκε πριν από λίγες ημέρες, όταν η προαναγγελία μιας έστω και περιορισμένης εξόδου στις αγορές προκάλεσε ραγδαία άνοδο των spread των ελληνικών ομολόγων, ανάλογη των εφιαλτικών ημερών της άνοιξης του 2010.
Έχοντας πραγματοποιήσει τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στη χώρα σας τη δεκαετία του 1980 εκτίμησα το ρεαλιστικό και πρακτικό πνεύμα, αλλά και την προσήλωση σε ηθικές αρχές και αξίες της μεγάλης πλειονότητας των Γερμανών πολιτών. Για τον λόγο αυτόν πιστεύω ότι, εάν εσείς, ως καγκελάριος, αναλάβετε σχετική πρωτοβουλία (δηλαδή διαγραφή του 62% του κεφαλαίου του ελληνικού χρέους προς τη Γερμανία και σύνδεση του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης, κατά το πρότυπο της συμφωνίας του Λονδίνου) η γερμανική κοινή γνώμη θα αντιληφθεί την ανάγκη να ανταποδώσει σήμερα η Γερμανία τη χειρονομία που έκανε η Ελλάδα το 1953. Τούτο άλλωστε θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σπουδαίο βήμα για να δείξετε έμπρακτα την αλληλεγγύη σας σε ένα κράτος-μέλος της Ένωσης που βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο και ταυτόχρονα την προσήλωσή σας στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Κώστας Χρυσόγονος

Αξιότιμε κύριε Ευρωβουλευτή,

Σας ευχαριστώ για την από 27 Οκτωβρίου επιστολή σας προς την Ομοσπονδιακή Καγκελάριο κα. Άνγκελα Μέρκελ.
Σχεδόν 70 χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και έναν αιώνα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μπορούμε σήμερα να κοιτάμε πίσω τις δεκαετίες ειρηνικής, γεμάτης εμπιστοσύνη και καρποφόρας συνεργασίας στην Ευρώπη. Ιδιαίτερα εμείς οι Γερμανοί το αισθανόμαστε αυτό ως μεγάλη τύχη. Η συμφιλίωση με τους γείτονες μας και η κοινή ανάπτυξη της Ευρώπης με ειρήνη και με μια ευημερία που τη μοιράζονται όλοι είναι και παραμένουν οι κατευθυντήριες γραμμές της γερμανικής πολιτικής.
Την Ελλάδα και τη Γερμανία τις ενώνει ο στόχος της υπέρβασης της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης και της κρίσης χρέους. Η Ελλάδα έκανε αξιοπρόσεκτα βήματα μεταρρυθμίσεων τα τελευταία χρόνια για να αντιμετωπίσει αυτή την αναμφίβολα μεγάλη πρόκληση. Η ανταγωνιστικότητα βελτιώθηκε, όπως και ο τομέας των εξαγωγών, ενώ το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών εμφανίζει πλεόνασμα από το 2013.
Εξάλλου, με τα μέτρα που εφαρμόσθηκαν για τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών και με την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος το έτος 2013 βελτιώθηκε ουσιαστικά η κατάσταση της χρηματοδότησης του δημοσίου τομέα συνολικά. Η επιστροφή στην ανάπτυξη το έτος 2014 δείχνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο.
Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση έχει επίγνωση του γεγονότος ότι η μεταρρυθμιστική διαδικασία συνοδεύεται από σημαντικές θυσίες του ελληνικού πληθυσμού. Η ομοσπονδιακή Καγκελάριος έχει εκφράσει επανειλημμένα τον σεβασμό της για τους ανθρώπους στην Ελλάδα.
Η Γερμανία στέκεται στο πλευρό της Ελλάδας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων μαζί με τους Ευρωπαίους εταίρους, στο πλαίσιο πολλαπλών και ευρέων υποστηρικτικών παροχών. Τα κράτη της ευρωζώνης θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν οριστικά την κρίση μόνο εφόσον η διαδικασία των δομικών μεταρρυθμίσεων και της εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών προεκταθεί σε ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, ανάπτυξη, απασχόληση και επενδύσεις.
Η ομοσπονδιακή (γερμανική) κυβέρνηση υποστηρίζει ενεργητικά την ελληνική κυβέρνηση τόσο σε διμερές όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο κατά την εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού της προγράμματος. Μέσω σειράς προγραμμάτων που στρέφονται προς το μέλλον, τα οποία συμφωνήθηκαν αυτό το έτος (ενν. 2014) μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας, αναμένεται να ενισχυθεί ιδιαίτερα η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των πολιτών και κυρίως των νέων Γερμανών και Ελλήνων. Θα ήθελα να προβάλω εδώ ως παραδείγματα το Γερμανο-ελληνικό Γραφείο Νεολαίας και το Γερμανο-ελληνικό Μελλοντικό Ταμείο.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Peter Altmaier

Παναγιώτης Κουρουμπλής: Χρειαζόμαστε αυτοδυναμία για να έχουμε δυναμική στη διαπραγμάτευση

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΣΤΙΣ 4/1/2015

Συγκεκριμένες απαντήσεις για τη διαπραγμάτευση που θα κάνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές δίνει στη συνέντευξη που ακολουθεί ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ενώ απαντά συγχρόνως στην κυβερνητική κινδυνολογία για μισθούς, συντάξεις και καταθέσεις. Σαφές εξάλλου το μήνυμα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και βουλευτή Β' Αθήνας τόσο προς τον Γιώργο Παπανδρέου, όσο όμως και προς τη διαπλοκή.

* Στην επαφή που έχετε με τους πολίτες διαπιστώνετε πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Τι λείπει προκειμένου να «κλειδώσει» η αυτοδυναμία;

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, η σταδιακή ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα σε αξιόπιστο συνομιλητή με διεθνή εμβέλεια, η ολοένα και ευρύτερη αναγνώριση της μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και της ανάγκης για αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής, όλα έχουν συντελέσει στο ισχυρό ρεύμα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι γεγονός ότι πολλοί που μέχρι πρότινος μας ασκούσαν κριτική, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά, συμπαρατάσσονται με τη μόνη πολιτική δύναμη που είναι ικανή να διαμορφώσει ένα μέτωπο πολιτικής εντιμότητας και πατριωτικής ενότητας που θα μας βγάλει από την κρίση. Η αυτοδυναμία θα καταστεί εφικτή αν στη συνείδηση του κόσμου εμπεδωθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι εκφραστής μόνο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά της ίδιας της κοινής λογικής.

* Τι εγγυάται στους ψηφοφόρους η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Η ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση εμπεριέχει και το ενδεχόμενο σύγκρουσης με τους δανειστές;

Η μελλοντική κυβέρνηση εγγυάται ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων - ούτε των δανειστών, ούτε των εταίρων, ούτε της εγχώριας και ξένης διαπλοκής. Το ενδεχόμενο της σύγκρουσης κατά την επερχόμενη διαπραγμάτευση φυσικά και δεν μπορεί να αποκλειστεί, ούτε όμως είναι αναπόφευκτο. Η διαπραγματευτική μας θέση στηρίζεται σε σειρά επιχειρημάτων, πολλά από τα οποία είναι πλέον αυταπόδεικτα. Η διαπραγματευτική μας ισχύς εκπορεύεται από τη θέληση του ελληνικού λαού και ειδικά της νέας γενιάς να ζήσει με προοπτική και αξιοπρέπεια.

* Πώς, ειδικότερα, θα διαχειριστείτε το πρόβλημα του χρέους;

Η πηγή της πολιτικής αστάθειας στη χώρα είναι το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος, που ήδη «έφαγε» τρεις πρωθυπουργούς: Παπανδρέου, Παπαδήμο και Σαμαρά. Ο επόμενος πρωθυπουργός θα έχει κι αυτός την ίδια τύχη αν δεν βρεθεί ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα του χρέους. Εμείς θα πάμε σε μια διαπραγμάτευση ως εκπρόσωποι ενός ιστορικού λαού και όχι ως ικέτες. Δεν θα μπλοφάρουμε, ούτε θα κάνουμε μονομερείς ενέργειες, αλλά βεβαίως δεν σκοπεύουμε να γυρίσουμε με άδεια χέρια. Δεν θα προκαλέσουμε ούτε θα μας προκαλέσουν, διότι ξέρουν ότι μια σύγκρουση μπορεί να αποβεί πολλαπλά επιζήμια και για την Ευρώπη, και για τις ΗΠΑ, ακόμα και για την Κίνα.

* Παρ' ότι ο φόβος έχει υποχωρήσει εν συγκρίσει με το 2012, υπάρχουν ακόμη πολίτες που φοβούνται: για τις συντάξεις, για τις καταθέσεις κ.ά. Πώς απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ στις ανησυχίες αυτές;

Ο δικαιολογημένος φόβος προστατεύει τους ανθρώπους από τον κίνδυνο. Ο αδικαιολόγητος φόβος τούς παραλύει, τους στερεί την ελεύθερη βούληση και κατ' επέκταση κάθε ευκαιρία αυτοπραγμάτωσης. Έχει συμβεί στο παρελθόν και είναι απολύτως αναμενόμενο ότι τα συμφέροντα που απεύχονται την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ θα επιδοθούν, διά των ΜΜΕ, σε μια συστηματική και αληθοφανή κάποιες φορές εκστρατεία εκφοβισμού. Το ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο φόβος που αισθάνονται οι πολίτες στους οποίους αναφέρεστε είναι, εν μέρει τουλάχιστον, επίπλαστος. Όσον αφορά τώρα τους πραγματικούς κινδύνους, έχουμε πείσει το διεθνές περιβάλλον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δύναμη καταστροφής, αλλά δύναμη ανανέωσης. Εγκυρότατοι αναλυτές, από τον Τομά Πικετί και τον Πολ Κρούγκμαν μέχρι τον Βόλφγκανγκ Μίνχαου των Financial Times, δηλώνουν πως η αλλαγή που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς θεμιτή, είναι απαραίτητη. Κατά συνέπεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πολεμά μόνος εναντίον όλων. Είναι προάγγελος αλλαγής σε μια Ευρώπη που, έπειτα από χρόνια λιτότητας που αποδείχτηκε όχι μόνο ατελέσφορη αλλά και επικίνδυνη για τη συνοχή της, είναι έτοιμη να αλλάξει. Κι αυτό δεν είναι πηγή φόβου, είναι πηγή αισιοδοξίας.

* Πιο συγκεκριμένα, τι θα κάνετε με τους μισθούς και τις συντάξεις;

Αν η κυβέρνηση δεν έπεφτε, τα μέτρα που θα έρχονταν θα ήταν πραγματικό δρεπανηφόρο άρμα κατά των συντάξεων, π.χ. του ΕΚΑΣ, που αφορά 800.000 ανθρώπους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως αιχμή του δόρατος της οικονομικής πολιτικής του την αύξηση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, ιδιαίτερα των πιο φτωχών. Είναι προϋπόθεση για την οικονομική ανάπτυξη αλλά και για την προσέλκυση επενδύσεων, οι οποίες είναι συμφέρουσες μόνο αν πάνω από το μισό των παραγόμενων προϊόντων πωλούνται εντός της χώρας παραγωγής. Απευθύνομαι ιδιαίτερα στους συνταξιούχους για να τους πω ότι αυτοί που τους εξαπάτησαν τόσες φορές δεν μπορεί να είναι οι άγγελοι της σωτηρίας τους.

* Ναι ή όχι στις συμμαχίες; Με ποιους και υπό ποιους όρους;

Το διακύβευμα των προσεχών εκλογών ταυτίζεται με την υπόθεση της αυτοδυναμίας. Χωρίς αυτοδυναμία, το εγχείρημα της αποτελεσματικής διαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους, δηλαδή του υπ' αριθμόν ένα εθνικού προβλήματος, χάνει τη δυναμική του. Συνεπώς, αυτό που δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στις οργανώσεις του και το πλήρωσε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές οφείλει να το πράξει τώρα με αποφασιστικότητα. Ας σκεφτούμε όλοι τι θα σημαίνει ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα αλλά χωρίς αυτοδυναμία κι ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να γίνει η ηγεμονική δύναμη του ευρύτερου αριστερού, δημοκρατικού και σοσιαλιστικού χώρου. Με ισχυρή αυτοπεποίθηση στις ιδεολογικές αρχές του οφείλει να ανοίξει την πολιτική του αγκαλιά σε πρόσωπα και πρωτοβουλίες που διαπνέονται από εντιμότητα, αξιοσύνη, πατριωτισμό, φαντασία και πείσμα.

* Μπορούν κάτι να περιμένουν οι πολίτες από τον Γ. Παπανδρέου;

Ο Γ. Παπανδρέου φέρει τεράστια πολιτική ευθύνη για όσα δεν έπραξε προκειμένου η χώρα να αποφύγει τη μεγαλύτερη περιπέτεια. Ενώ ο ελληνικός λαός τον τίμησε με ισχυρότατο ποσοστό στις εκλογές εκείνες, χωρίς να ρωτήσει ποτέ την Κοινοβουλευτική Ομάδα και το εθνικό συμβούλιο του κόμματός του, διαπραγματευόταν με τον Σαμαρά την παράδοση της πρωθυπουργίας. Σήμερα τι ζητά;

* Τι θα αλλάξει στις σχέσεις με τα συστημικά media, από τη στιγμή που θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πώς θα σπάσει η διαπλοκή;

Το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών στις τρεις συστημικές τράπεζες ανήκει στο Δημόσιο. Ως εκ τούτου, η νέα κυβέρνηση θα αντικαταστήσει το Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και κατ' επέκταση τα Δ.Σ. των τραπεζών αυτών. Αυτομάτως, οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ που εξαρτώνται από τις τράπεζες θα πρέπει να βρουν τρόπο να τα συντηρούν, αφού βέβαια πληρώσουν τα 400 εκατ. που οφείλουν στο Δημόσιο για τη χρήση των συχνοτήτων.

Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής είναι Βουλευτής στη Β΄Αθήνας και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ

Κινδυνεύει, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα το 2015 με μία κρίση που μπορεί να επιφέρει την κατάρρευση του;

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΠΑΝΤΑΖΗ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ / ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ 

ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗ

Το τελευταίο διάστημα  λόγω της προκήρυξης των εθνικών εκλογών αναζωπυρώθηκε έντονα και έντεχνα το ενδεχόμενο να ξεσπάσει μία ελληνική τραπεζική κρίση κατά το τρέχον έτος. Παρότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα και όποιος αναφέρεται σε αυτό θα έπρεπε να στηρίζεται σε αληθινά και αδιάσειστα στοιχεία, αντίθετα ακούγονται συνεχώς ασύστολα ψέματα και επιφανειακές αναλύσεις που οδηγούν εντέχνως σε μια ανεύθυνη κινδυνολογία. Δυστυχώς η σχετική κινδυνολογία παράγεται από αρκετούς «παπαγαλίσκους» που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις και για να καλύψουν την ασχετοσύνη τους ή το χειρότερο για να παίξουν πολιτικά παιχνίδια, εκτοξεύουν διάφορες αμπελοφιλοσοφίες που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Το μόνο που τελικά επιτυγχάνουν και για αυτό κόπτονται άλλωστε, είναι να φοβίζουν τον κόσμο και να δημιουργούν προβλήματα στη λειτουργία των ελληνικών τραπεζών με ανεύθυνες και άστοχες τοποθετήσεις.

Το 1^ο ΨΕΜΑ έχει να κάνει με αυτό που συχνά ακούγεται ότι δήθεν σε περίπτωση που μια νέα κυβέρνηση δεν ακολουθήσει τις εντολές των δανειστών, η ΕΚΤ θα σταματήσει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες και μάλιστα από 1ης Μαρτίου του 2015.

Σύμφωνα με την απόφαση 2013/6 της ΕΚΤ που ελήφθη στις 22 Μαρτίου 2013 (δηλαδή 20 μήνες πριν), οι κρατικές εγγυήσεις που καταθέτουν οι ελληνικές τράπεζες για την άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ  θα πάψουν να γίνονται δεκτές από 1ης Μαρτίου 2015. Αυτή είναι μία απόφαση που ελήφθη πριν από είκοσι μήνες (20/03/2013), ισχύει για όλη την ευρωζώνη και είναι άσχετη των όποιων πολιτικών εξελίξεων συμβούν σε ένα κράτος μέλος της. Με άλλα λόγια όποιος βρίσκεται στην εξουσία την  1η Μαρτίου του 2015, θα κληθεί να αντιμετωπίσει το ίδιο και το αυτό πρόβλημα, που έχει να κάνει με την υποκατάσταση των κρατικών εγγυήσεων με άλλα περιουσιακά στοιχεία.

Πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υποκατάστασης των κρατικών εγγυήσεων με άλλα περιουσιακά στοιχεία;

Όταν η ΕΚΤ πάψει να δέχεται αυτές τις εγγυήσεις για την παροχή ρευστότητας την 1η Μαρτίου 2015, όπως ήδη έχει συμφωνηθεί από 22 Μαρτίου του 2013, έχει δρομολογηθεί η ακόλουθη λύση για να μην διαταραχθεί η ρευστότητα όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών έστω και στο ελάχιστο (εννοείται και των ελληνικών).

Για τις ελληνικές τράπεζες η αντικατάσταση των κρατικών εγγυήσεων ύψους 25 δις ευρώ θα πραγματοποιηθεί με το απόθεμα των 18 δις ευρώ από τα ομόλογα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Τα σχετικά ομόλογα βρίσκονται ήδη στα χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών. Στα σχετικά ομόλογα η ΕΚΤ δε μπορεί να επιβάλλει κούρεμα. Τα ομόλογα αυτά βαθμολογούνται με ΑΑΑ και είναι  τα ασφαλέστερα που διαθέτει η Ευρωζώνη, καθώς έχουν την εγγύηση όλων των κρατών της.  Η ΕΚΤ είναι υποχρεωμένη να τα δεχτεί  και ήδη αυτό συμβαίνει, αφού οι ελληνικές τράπεζες έχουν καταθέσει στην ΕΚΤ αντίστοιχα ομόλογα του ΤΧΣ ύψους 17 δις ευρώ, από τα 37,6 δις ευρώ που κατέχουν συνολικά.

Συνεπώς κανένα πρόβλημα στις ελληνικές τράπεζες δεν πρόκειται να δημιουργηθεί από 1^ης Μαρτίου 2015, αφού η αντικατάσταση των κρατικών εγγυήσεων ύψους 25 δις ευρώ θα πραγματοποιηθεί με το απόθεμα των 18 δις ευρώ από τα ομόλογα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Ψέμα 2ο: Αν η ΕΚΤ σταματήσει να δέχεται τις κρατικές εγγυήσεις, οι τράπεζες θα καταρρεύσουν.

Οι ελληνικές τράπεζες έχουν μειώσει σημαντικά την εξάρτηση τους από την EKT για την παροχή ρευστότητας. Η εξάρτηση ανέρχεται σήμερα στο 12% των περιουσιακών τους στοιχείων, πολύ λιγότερο από τον αρχικό στόχο που ανήρχετο στο 15% και μάλιστα σε πολύ ύστερο χρονικό σημείο (συγκεκριμένα το 2017). Η μόνη εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών σήμερα από την ΕΚΤ, είναι μέσω των συνήθων πράξεων ρευστότητας. Για το λόγο αυτό έχουν δανειστεί 44 δις ευρώ, καταθέτοντας κρατικές εγγυήσεις ύψους 25 δις ευρώ. Όπως εξηγήσαμε όμως παραπάνω όταν η ΕΚΤ πάψει να δέχεται αυτές τις εγγυήσεις για την παροχή ρευστότητας από την 1η Μαρτίου 2015, τότε υπάρχει λύση για να μην διαταραχθεί η ρευστότητα στο ελάχιστο. Αυτή είναι η αντικατάσταση των κρατικών εγγυήσεων ύψους 25 δις ευρώ που η ΕΚΤ δέχεται τώρα με κούρεμα,  με το απόθεμα των 18 δις ευρώ σε ομόλογα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας τα οποία έχουν ήδη στα χαρτοφυλάκια τους οι ελληνικές τράπεζες και στα οποία η ΕΚΤ δε μπορεί να επιβάλλει κούρεμα. Ο ισχυρισμός λοιπόν πως οι ελληνικές τράπεζες θα καταρρεύσουν αν η ΕΚΤ πάψει να δέχεται τις  κρατικές εγγυήσεις, είναι παντελώς ανυπόστατος.

Ψέμα 3ο : Αν υπάρξει διαφωνία με την ΕΚΤ η Ελλάδα θα πάθει ότι και η Κύπρος.

Όσοι επικαλούνται αυτά που σημειώθηκαν στο Κυπριακό τραπεζικό σύστημα, με το αυτά που δήθεν θα συμβούν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα τον Μάρτιο του 2015, αν υπάρξει διαφωνία με την ΕΚΤ και γενικότερα με την Ευρωζώνη, είναι στην καλύτερη περίπτωση άσχετοι των σχετικών τραπεζικών λειτουργιών που ισχύουν σήμερα στην Ευρωζώνη.

Ο «ELA» είναι το τελευταίο νομισματικό εργαλείο / καταφύγιο των τραπεζών που δεν έχουν επαρκή ρευστότητα και που δεν μπορούν να την εξασφαλίσουν, ούτε μέσω δανεισμού απ’ τις αγορές,  ούτε μέσω της συνήθους συμμετοχής τους σε πράξεις ρευστότητας  της ΕΚΤ, γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που αυτή θέτει. (Ο μηχανισμός ELA - Emergency Liquidity Assistance – Επείγουσα Παροχή Ρευστότητας -  αξιοποιείται σε περιπτώσεις κρίσεων δεδομένου ότι οι κεντρικές τράπεζες έχουν ένα σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν ως νομισματικές αρχές, αλλά και στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους για συμβολή στην ομαλή λειτουργία των συστημάτων πληρωμών και στη διασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας).

Τι έγινε στην ΚΥΠΡΟ

Τον Μάρτιο του 2013 οι δύο συστημικές τράπεζες της Κύπρου εξαρτώνταν πλήρως σχετικά με την ρευστότητα τους από τον ELA. Μετά από ένα πανηγυρικό «όχι» στο Μνημόνιο, η κυβέρνηση Αναστασιάδη προέβη σε μία άτακτη υποχώρηση στις πιέσεις της Τρόικας, αποδεχόμενη το Μνημόνιο και το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων,  καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έστειλε σκληρό μήνυμα πως θα πάγωνε την πρόσβαση των κυπριακών τραπεζών στον “ELA”.

Ο ELA ενεργοποιείται από την εθνική κεντρική τράπεζα κάθε χώρας της Ευρωζώνης, η οποία και αναλαμβάνει πλέον την ευθύνη της παραχώρησης ρευστότητας σε φερέγγυες τράπεζες μέσω αυτού του μηχανισμού, ζητώντας και  λαμβάνοντας  τις εξασφαλίσεις που η ίδια θεωρεί ως ικανοποιητικές. Με τον τρόπο αυτό το ρίσκο τυχόν ζημιών από ενδεχόμενη κατάρρευση μιας τράπεζας, αναλαμβάνεται από την εθνική κεντρική τράπεζα κάθε χώρας της ευρωζώνης.

Το πάγωμα της πρόσβασης στον ELA, για το οποίο απειλήθηκε η κυβέρνηση Αναστασιάδη από την ΕΚΤ, θα οδηγούσε σε πτώχευση τις δύο συστημικές κυπριακές τράπεζες.  Ταυτόχρονα θα υποχρέωνε την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της στο ευρωσύστημα, κάτι που δε θα μπορούσε να κάνει καθώς δεν διέθετε τα αναγκαία κεφάλαια, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει  η ίδια με πτώχευση και επομένως και το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου.

Η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών σήμερα, ουδεμία σχέση έχει με την αντίστοιχη των κυπριακών το 2013. Στο αποκορύφωμα της ελληνικής κρίσης η εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών από τον ELA είχε φτάσει στα 124 δις ευρώ. Από τον Μάιο του 2014 η σχετική εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών από τον ELA μηδενίστηκε. Οι ελληνικές τράπεζες δεν λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ έκτακτης ρευστότητας από την ΕΚΤ και επομένως καμία ελληνική τράπεζα δεν κινδυνεύει από τη διακοπή αυτής της ρευστότητας, ενώ και η Τράπεζα της Ελλάδας δεν έχει καμία υποχρέωση απέναντι στο ευρωσύστημα.

Έτσι, το επιχείρημα πως η Ελλάδα θα βαδίσει στα χνάρια της Κύπρου είναι παντελώς ανυπόστατο.

Ψέμα 4ο: Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα διατρέχει σήμερα τον ίδιο κίνδυνο με αυτόν που αντιμετώπιζε και κατά το χρόνο που διεξήχθηκαν οι εκλογές του 2012. Για αυτό κακώς η χώρα πάει σήμερα σε εκλογές.

Το καλοκαίρι του 2012 οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούσαν να κατέχουν ελληνικά κρατικά ομόλογα (δηλαδή μέρος του ελληνικού δημοσίου χρέους) ενώ η ανακεφαλαιοποίηση τους απείχε πολύ από το να ολοκληρωθεί.

Σήμερα οι ελληνικές τράπεζες έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί πλήρως  και μάλιστα όπως αναφέρθηκε κατέχουν 37,6 δις ευρώ από ομόλογα του ΤΧΣ. Τα σχετικά ομόλογα είναι βαθμολογίας ΑΑΑ, καθώς για αυτά υπάρχουν εγγυήσεις όλων των κρατών της Ευρωζώνης. Επιπλέον οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν καμία έκθεση σε κρατικά ομόλογα που έχουν να κάνουν με το δημόσιο χρέος της χώρας, αφού τα πούλησαν όλα στην επαναγορά του δημοσιονομικού χρέους στα τέλη του 2012.

 

Είναι πολύ εύκολο να διαμοιράζουμε ανασφάλεια στον κόσμο διαδίδοντας ασύστολα ψεύδη, ειδικά σε θέματα που απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις. Δυστυχώς στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια το επικοινωνιακό παραμύθι εξ αφορμής του δημοσίου χρέους έχει εκτροχιασθεί, οι αμπελοφιλοσοφίες των διαφόρων δήθεν «γκουρού» που βγαίνουν στα πρωϊνάδικα έχουν τη τιμητική τους, ενώ οι άστοχες τοποθετήσεις των διαφόρων πολιτικάντηδων που για να διασώσουν ή για να βρουν «καρέκλα», αν και έχουν ξεπεράσει τα όρια του ποινικού νόμου, όχι μόνο μένουν ατιμώρητες, αλλά και ασχολίαστες. 

Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να κάνουμε τη γνώση δύναμή μας, αλλά και ορθή επιλογή των πράξεων μας. 

Γιατί ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η γνώση είναι η δύναμη της ευτυχίας μας και προφανώς και της ηρεμίας μας. 

Ο Στάθης Πανταζής 

είναι μέλος της Π.Γ. της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ 

και υπεύθυνος Τύπου και Επικοινωνίας

ΕΦΗ ΚΩΤΣΑΚΗ: ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΚΩΤΣΑΚΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΕΠΟΧΗ"

-Σε δύο βασικές  υποθέσεις στηρίζεται η νεοφιλελεύθερη αναπτυξιακή πολιτική γενικά, αλλά και στην χώρα μας, παρά τις  σημαντικές εγχώριες αποκλίσεις επί τα χείρω, λόγω των γνωστών συγκυριών (μνημόνια, κρίση κτλ.)

 -Η πρώτη αναφέρεται στις λεγόμενες διαρθρωτικές ή δομικές μεταρρυθμίσεις: απελευθέρωση αγορών, απορρύθμιση, ελαστικοποίηση εργασίας, ιδιωτικοποίηση-αποκρατικοποίηση, απλούστευση κρατικών διαδικασιών –απογραφειοκρατικοποίηση, μείωση κρατικών δομών και εισαγωγή στοιχείων αγοράς στην λειτουργία τους, πρωτοκαθεδρία των αποφάσεων των αγορών έναντι των κυβερνητικών σχεδιασμών. Σε θεωρητικούς οικονομικούς όρους  έχουμε την αντικατάσταση του υποδείγματος της αποτυχίας των αγορών, με το υπόδειγμα της αποτυχίας του κράτους. Αρχίζοντας την  δεκαετία του 70, και  ολοένα πιο ολοκληρωμένα μέχρι το τέλος του 20^ου αιώνα, οι παραπάνω δομικές μεταρρυθμίσεις  αντικατέστησαν πλήρως το προηγούμενο υπόδειγμα μεικτής ή κεϋνσιανής οικονομίας. Ο χρόνος που μεσολάβησε επιτρέπει την αρνητική αποτίμηση  τους (με επιμέρους θετικά: π.χ. απογραφειοκρατικοποίηση) ως προς τις αναπτυξιακές επιτεύξεις και  όχι μόνο: πρέπει να επεκταθεί η κριτική σε θέματα μείωσης  κρατικής κυριαρχίας, περαιτέρω απώλειας εθνικού ελέγχου επί της παραγωγής κτλ. Πάντως είναι σαφές ότι:

α) η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι, τα όποια θετικά αποτελέσματα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων καθυστερούν να εμφανιστούν, επομένως δεν αποτελούν άμεση πολιτική απάντηση σε περιόδους οξύτατης κρίσης. Επομένως η λογική κυβέρνησης-τρόικας για προώθηση των δομικών μεταρρυθμίσεων στοχεύοντας άμεσα στην ανάκαμψη, είναι  αβάσιμη.

 β)ακόμα και όταν δοθεί στις μεταρρυθμίσεις ο αναγκαίος χρόνος, τα αναπτυξιακά τους αποτελέσματα είναι εξαιρετικά περιορισμένα, σε κάθε περίπτωση πολύ κατώτερα από αυτά της λεγόμενης ‘χρυσής εποχής’ 1945-75, των χρόνων του κοινωνικού-παρεμβατικού κράτους, επομένως αδυνατούν να θεμελιώσουν την νέα και ισχυρή αναπτυξιακή πορεία που η χώρα χρειάζεται απεγνωσμένα.  

γ)ακόμα σημαντικότερο: η πρόσφατη κρίση αποκάλυψε πλήρως την αποκρουστική  αλλά συγκαλυπτόμενη έως τότε  όψη τους: υπερσυγκέντρωση πλούτου και παραγωγικού- χρηματιστικού ελέγχου, κάθετη αύξηση ανισοτήτων-φτώχειας, τόσο στο εσωτερικό όσο και μεταξύ χωρών, επικίνδυνη άνοδο του λεγόμενου ηθικού κινδύνου, λόγω συνεχούς παρουσίας των ‘big to fail’ τραπεζών και πολυεθνικών  κολοσσών, κάτι που στην συνέχεια μεταφράζεται σε αναγκαστική κρατική διάσωση τους, άνοδο των κρατικών ελλειμμάτων και χρεών λόγω των διασώσεων, κρατικές χρεοκοπίες κτλ.

 Συμπερασματικά η  πρώτη νεοφιλελεύθερη αναπτυξιακή υπόθεση, οι δομικές μεταρρυθμίσεις, όπως αποδεικνύει η ιστορική εμπειρία 30 χρόνων,  αδυνατούν να λειτουργήσουν(παρά τα επιμέρους θετικά στοιχεία τους σε  αποδοτικότητα-αποτελεσματικότητα), ενώ παράλληλα με την επέλευση τους βαθαίνουν οικονομικές ανισότητες και φτώχεια,  αποδομούν παραπέρα όποια εναπομένουσα  ελληνική και κρατική παραγωγή- κυριαρχία, άρα την όποια δυνατότητα ελέγχου της πορείας μας έχει απομείνει.

Η δεύτερη υπόθεση των νεοφιλελεύθερων αναπτυξιακών προγραμμάτων, είναι η επεκτατική δημοσιονομική λιτότητα (expansionary fiscal austerity). Διατυπωμένη με  πληρότητα  προ 25 χρόνων (και από τον Μπλανσάρ  τον σημερινό επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ), υποστήριζε ότι ο περιορισμός των κρατικών δαπανών, πλήρως αντίθετα με τα κυρίαρχα  κεϋνσιανά πρότυπα, αντί  μείωσης,  προκαλεί μεγέθυνση  της οικονομικής δραστηριότητας. Εξ αυτού  και η παραδοξολογία ‘επεκτατική λιτότητα’, διότι είναι  αντιφατικό μια συρρίκνωση της ζήτησης λόγω δημοσιονομικής περιστολής να προκαλεί παρ΄ όλα αυτά αύξηση της . Αυτό κατ΄ αυτήν επιτυγχάνεται, μέσα από σήματα που το κράτος στέλνει στους ορθολογικούς καταναλωτές και παραγωγούς για  περιορισμό  δημοσίων δαπανών, επακόλουθη μείωση φόρων, αύξηση αγοραστικής δύναμης, τόνωση της ζήτησης, αποτελεσματικότερη κατανομή-χρήση των πόρων (υποτιθέμενη απριόρι ιδιότητα του ιδιωτικού τομέα).   Η  επιτυχία(;) της επεκτατικής λιτότητας τα πρώτα 20 χρόνια, μπορεί σε μεγάλο βαθμό να αποδοθεί σε παράγοντες που η ίδια δεν πιθανολογούσε. Οι χώρες που την εφάρμοσαν αρχικά ιδίως, δέχθηκαν  μεγάλη ώθηση όχι τόσο από τον παραπάνω μηχανισμό αλλά λόγω μεταφοράς επενδύσεων από άλλες με μεγαλύτερα φορολογικά βάρη (μια πολιτική που στα αγγλικά αποδίδεται ως Beggar thy Neighbour: λύσε τα προβλήματα σου στην πλάτη του γείτονα). Συνέδραμε στην επιτυχία  η ανερχόμενη τότε παγκοσμιοποίηση, η μεταφορά κεφαλαίων προς αυτές τις χώρες, οι έπαινοι και προτυποποίηση από  κεντρικούς διεθνείς οργανισμούς.  Καθώς όμως η μια μετά την άλλη χώρα υιοθετούσε την επεκτατική λιτότητα, έπαυε να είναι ιδιαίτερα ελκυστική επενδυτικά, διότι όλο και περισσότερες προσέφεραν το εκπτωτικό πακέτο. Συνολικά, οι διαρκείς μειώσεις φορολογίας, οι ανταγωνιστικές μειώσεις μισθών, ασφαλιστικών εισφορών, τα φορολογικά παράθυρα της παγκοσμιοποίησης κτλ., οδήγησαν σε  περιορισμό της παγκόσμιας ζήτησης, που οι  συνέπειες της συγκαλύφθηκαν  μέσω δραματικής αύξησης της ιδιωτικής ιδίως χρέωσης και της υπερμόχλευσης. Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι, προέκυψε η παγκόσμια ύφεση από την οποία δεν θα ξεφύγουμε ακολουθώντας την ίδια συνταγή.

Επιπλέον για την Ελλάδα, η δεύτερη αναπτυξιακή υπόθεση  της επεκτατικής λιτότητας, θα αποδειχθεί περισσότερο  ανεπαρκής και από τις δομικές μεταρρυθμίσεις:

α) για  εσωτερικούς  στην χώρα λόγους: προϋπόθεση  της επεκτατικής λιτότητας είναι η μείωση της κρατικής φορολογίας και μέσω αυτής αύξηση της ζήτησης-ανάπτυξης κτλ. Αλλά στην χώρα μας που κουβαλάει βουνά χρεών-φόρων κτλ. αυτό δεν θα λειτουργήσει.

β)  Για εξωτερικούς λόγους: δεν θα κατακλυστούμε από ένα εξωτερικό επενδυτικό κύμα, όσο και αν μειώσουμε την φορολογία μας, αντίθετα με τις χώρες που πρωτοεφάρμοσαν την επεκτατική λιτότητα(Ιρλανδία). Ας δούμε την Βουλγαρία: διαθέτει χαμηλούς –ασήμαντους μισθούς-ελάχιστη φορολογία, απλούστατη ίδρυση επιχειρήσεων, αμελητέα  πολιτικοκοινωνικά προβλήματα,  καλά εκπαιδευμένο προσωπικό  κτλ. Αποτέλεσμα; έχασε στα τελευταία χρόνια το 19% του πληθυσμού της(!), ότι πιο δυναμικό  και αξιόλογο διαθέτει.

Η επεκτατική λιτότητα λειτούργησε, όπως λειτούργησε, για τις χώρες που αρχικά  την εφάρμοσαν, αλλά δεν είναι ‘παντός καιρού’. Εμπίπτει στο «σφάλμα σύνθεσης»: ότι είναι σωστό, για το μονάδα-χώρα δεν είναι σωστό για το σύνολο.  Λειτουργεί ως «πυραμίδα Πόντζι»:  οι πρώτοι δρέπουν τους  καρπούς, οι τελευταίοι «σηκώνουν τον μουτζούρη».

Η  καταφανής  αποτυχία των δύο υποθέσεων της νεοφιλελεύθερης αναπτυξιακής πολιτικής, αφήνει  μεγάλο κενό στις κυβερνητικές προτάσεις. Η αποτυχία αυτή βρίσκεται πίσω από τα μισόλογα του ΔΝΤ και του ίδιου του Μπλανσάρ, περί κακοϋπολογισμένων πολλαπλασιαστών,  αν και επιχειρείται να ερμηνευθούν διαφορετικά: ως αποτυχία της κυβέρνησης να εφαρμόσει πλήρως τα συμφωνηθέντα,  μέσω ‘λαθολογίας’ κτλ. Η κυβέρνηση αντί να αρπάξει την ευκαιρία απορρίπτοντας  την νεοφιλελεύθερη-αντιαναπτυξιακή  πολιτική λόγω καταφανούς αποτυχίας της, ακολουθεί  μια συνηθισμένη, αλλά σφαλερή και επικίνδυνη λογική:  προσκολλάται πάνω της  επίμονα και εντονότερα, διακηρύσσοντας ότι επόμενη φορά «θα είναι διαφορετικά και καλύτερα», θα «δούμε λιμάνι». Επομένως το καθήκον μεταφέρεται στον ΣΥΡΙΖΑ: η συνέχιση των ίδιων πολιτικών δεν θα ανασύρει το βυθισμένο σκάφος της οικονομίας στην  χώρα, αλλά και διεθνώς. Χρειάζεται μεταβολή πορείας που δεν θα προκύψει από κόμματα που την αντιλαμβάνονται, ή θέλουν να την αντιλαμβάνονται ως βασικώς ορθή.

Η ΕΦΗ ΚΩΤΣΑΚΗ 

ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Π.Γ. ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ